Nowalijki o powieści Davida Szalaya „Ciało”
Przyznam, że lekturę Ciała skończyłem z mieszanymi odczuciami, ale dałem sobie chwilę na to, aby ułożyć się z historią Istvána. Obiektywnie bowiem nowa książka Davida Szalaya, mimo drobnych mankamentów, broni się jako spójna, surowa i głęboko poruszająca diagnoza szeroko widzianej współczesności. Kanadyjsko-węgierski autor napisał bezkompromisowe w wydźwięku studium człowieka uwikłanego w pochodzenie, biologię i przypadek, akcentując przy tym, że ludzka obecność tu i teraz jest doświadczeniem przede wszystkim fizycznym, a dopiero później intelektualnym. Ciało można zatem odebrać jako powieść mroczną, momentami bolesną, ale też niezwykle odświeżającą, skupiającą się w nierównej walce jednostki z różnie definiowanym determinizmem. Imponującą nienachalnym spojrzeniem na najbardziej skrywane ludzkie lęki. Niekoniecznie budzącą zachwyt od pierwszych stron, ale zyskującą na wartości chwilę po lekturze.
Autorzy Pauzy, o których mowa w recenzji
O AUTORZE
David Szalay jest Kanadyjczykiem. Przez wiele lat mieszkał na stałe w Budapeszcie, skąd pochodzi jego ojciec, ale też w Londynie i Wiedniu. Jest autorem kilku powieści, w tym wydanej również po polsku, nominowanej do Nagrody Bookera Czym jest człowiek. Autor, którego często wymienia się jako jednego z najbardziej obiecujących twórców współczesnej literatury, między innymi znalazł się na liście najlepszych młodych powieściopisarzy literackiego pisma „Granta” już w 2013 roku.
W 2020 roku ukazały się po polsku Turbulencje, a autor jako jedyny gość zagraniczny w samym środku pandemii zdecydował się na przyjazd do Polski na festiwal Literacki Sopot. W 2022 roku ukazała się po polsku kolejna powieść – Londyn. W listopadzie 2025 roku David Szalay zdobył jedną z najbardziej prestiżowych nagród literackich w anglojęzycznym świecie wydawniczym, Nagrodę Bookera, za powieść Ciało.
