Ponadczasowa mądrość i czarny humor autorki inspirują i stanowią wyzwanie, szokują i zarazem przynoszą ukojenie, gdy analizuje wewnętrzne życie kobiet walczących o to, by resztę życia ułożyć na własnych zasadach. Napisane ostrym, przenikliwym językiem, historie bohaterek obalają przekonania, że zachowanie starszych kobiet musi być w jakiś sposób monitorowane i kontrolowane. Susan zakochuje się w swojej pięknej, młodej opiekunce i nawiązuje intensywny, emocjonalny związek w zaciszu domu opieki. Linda poszukuje swojego byłego kochanka, mimo że opuściła go lata temu, by powrócić do stałego związku z Billem. Daisy, która dziwnym zrządzeniem losu trafi a na pogrzeb swojego byłego chłopaka, przeżywa na nowo ich dawne wspólne życie, jego zdradę i swoje cierpienie z tamtego czasu. Martha opłakuje swojego psa, sądząc, że zabił go personel opiekuńczy. Narratorka tytułowego opowiadania rozmawia ze swoim eleganckim, miękkim syjamskim kotem, wspominając seksualne uniesienia z młodości.

W recenzji opublikowanej w „The Washington Post” krytyk opisał, jak Campbell obala powszechny stereotyp, że starsze kobiety są słabe i bezsilne: „Campbell, osiemdziesięciolatka, nadaje życie trzynastu kobietom w opowieściach skupiających się na ich pasjach, libido i poczuciu własnej wartości. Zaprzeczając, że zmarszczki nieuchronnie niosą wraz z sobą niewidzialność, kobiety te doświadczają spektrum emocji – radości, złamanego serca, traumy, żalu i satysfakcji – jednocześnie żyjąc życiem, jakiego pragną, na własnych warunkach”.