„Wszystko, co dobre, sprawia, że chcę umrzeć” – obszerna recenzja książek Ottessy Moshfegh napisana przez Zofię Zaleską w serwisie Dziennik Literacki
Lekkość, z jaką czyta się jej prozę, bywa zwodnicza – Moshfegh potrafi utrzymać napięcie, stworzyć atmosferę niepokoju i zagrożenia, a jednocześnie zachować luz i swobodę. Konstruuje przeszywające i błyskotliwe zdania jakby od niechcenia, konstrukcja jej tekstów jest jednak dokładnie przemyślana. Być może – paradoksalnie – jedynym słabym punktem tej przenikliwej pisarki jest szczerość. Na blogu przyznaje, że zmaga się z tematem szczerości w swoim pisaniu i nadużywa sarkazmu. Sarkazm – od greckiego słowa sarkasmós, oznaczającego zagryzanie warg (z wściekłości), to szydercza i drwiąca odmiana ironii, która nie idzie w parze ze szczerością. Ale twórczość autorki Eileen to połączenie sprzeczności – dziwności, duchowości, ironii, powagi, złośliwości i czułości, intensywności i marazmu. Fantastycznie byłoby przeczytać opowieść Moshfegh o pogmatwanych losach jej własnej rodziny. Podobno od czasu do czasu myśli o napisaniu tego rodzaju tekstu, ale na razie nie jest na to gotowa.
Autorzy Pauzy, o których mowa w recenzji
O AUTORZE
Ottessa Moshfegh urodziła się w Stanach Zjednoczonych, ale pochodzi z rodziny wielokulturowej: jej matka urodziła się w Chorwacji, a ojciec, jest pochodzącym z Iranu Żydem. Być może z tego powodu autorka uważa się za osobę nietypową i od dawna pociąga ją wszelka odmienność, co widać w jej powieściach i opowiadaniach. Moshfegh, uznana przez literackie pismo „Granta” za jedną z najbardziej obiecujących pisarek młodego pokolenia, jest laureatką wielu nagród literackich, między innymi Pushcart Prize, O. Henry Award i Plimpton Discovery Prize.
Za pierwszą powieść, wydaną w 2016 po polsku pod tytułem Byłam Eileen (Wydawnictwo W.A.B., 2015), potem wznowioną w Pauzie w 2024 roku pod tytułem Eileen, autorka była nominowana do National Book Critics Circle Award i do Nagrody Bookera, jak również otrzymała prestiżową PEN/Hemingway Award za debiut. Jej teksty ukazują się w pismach literackich „Granta”, „The New Yorker, „The Paris Review”.
W Pauzie Ottessa Moshfegh „debiutowała” powieścią Mój rok relaksu i odpoczynku (2019), która była już kilkakrotnie dodrukowywana. Kilka miesięcy po premierze powieści, do której okładkę zaprojektowały Sztuczne Fiołki, zaczęła się pandemia i książka idealnie trafiła w gusta czytelników spędzających długie dni w domach tak, jak bohaterka Roku…
W 2021 roku ukazały się opowiadania Moshfegh pod tytułem Tęsknota za innym światem, a w październiku 2023 roku do rąk polskich czytelników trafiła najnowsza powieść autorki, Lapvona. 2024 rok przyniósł nowe wydanie Eileen oraz ekranizację też powieści.
W 2025 roku ukazała się wydana w USA w 2020 roku powieść Śmierć w jej dłoniach.
Książki Pauzy wspomniane w recenzji
